Czy sprzedaż jedzenia z domu jest legalna? Przepisy w prostych słowach (2026)

Sprzedaż jedzenia, które ugotowałeś we własnej kuchni, jest w Polsce legalna. I nie jest to żadna luka ani szara strefa: unijne prawo żywnościowe wprost wymienia zwykłe mieszkania jako miejsce, w którym można produkować żywność na sprzedaż. Tylko prawie nikt o tym nie wie, więc połowa domowych kuchni w kraju sprzedaje ciastka po cichu, jakby robiła coś złego.

Krótka odpowiedź: tak, to legalne — ale tylko wewnątrz czterech granic. Zgłoszenie kuchni nie daje ci licencji małej restauracji. Daje ci lżejszą, dopasowaną do skali wersję prawa żywnościowego, a ta wersja ma swoje krawędzie. Jesteś legalnie tak długo, jak robisz odpowiedni rodzaj jedzenia, sprzedajesz go odpowiednim odbiorcom, mieścisz się w limitach przychodu i piszesz właściwe rzeczy na etykiecie. Przekrocz jedną z tych granic, a lekka wersja przepisów przestaje cię obejmować — nawet jeśli twoja kuchnia lśni. Poniżej rozkładamy każdą granicę na czynniki pierwsze plus szare strefy, na których ludzie się przewracają.

To poradnik napisany prostym językiem, a nie porada prawna. Przepisy zmieniają się z każdą nowelizacją, a twoja powiatowa stacja sanitarno-epidemiologiczna może mieć własne oczekiwania. Przed pierwszą sprzedażą zawsze sprawdź aktualne zasady u siebie.

Czym naprawdę są przepisy o sprzedaży jedzenia z domu

Oto część, którą pomija większość poradników, a która tłumaczy całą resztę.

Prawo żywnościowe mówi, że każdy, kto wprowadza jedzenie do obrotu, jest "zakładem" i podlega nadzorowi. Brzmi jak wyrok dla domowej kuchni. Twoje mieszkanie nigdy nie przejdzie wymagań pisanych pod zakład produkcyjny: gdzieś obok jest dywan, gdzieś kot, a zlew na pewno nie jest trzykomorowy.

I tu wchodzi rzecz, o której mało kto słyszał. Rozporządzenie (WE) nr 852/2004 — podstawa higieny żywności w całej Unii — ma osobny rozdział o pomieszczeniach używanych głównie jako prywatne mieszkania, w których regularnie przygotowuje się żywność na sprzedaż. Wymagania są tam elastyczne i proporcjonalne do skali. Nikt nie każe ci budować kuchni ze stali nierdzewnej, żeby sprzedać dwadzieścia babeczek.

Dlatego zasady wydają się dziwnie wybiórcze. Nie jesteś oceniany za to, jak ładna jest twoja kuchnia. Jesteś sprawdzany z krótkiej listy warunków dopasowanych do tego, co i ile produkujesz. Spełnij warunki, a działasz legalnie w normalnym mieszkaniu. Wypadnij poza nie, a stajesz się niezgłoszonym zakładem produkcji żywności — a to już zupełnie inna rozmowa.

Kiedy raz to zobaczysz, pytanie "czy to legalne?" robi się dużo prostsze. Tak naprawdę pytasz tylko: czy nadal mieszczę się w swojej wersji przepisów?

Trzy legalne ścieżki dla domowych kucharzy w 2026 roku

Przepisy o domowym gotowaniu mają w Polsce trzy smaki. Większość ludzi zna tylko pierwszy.

	Co możesz sprzedawać	Komu i gdzie	Zgłoszenie i kontrola
Zatwierdzenie zakładu w sanepidzie (ścieżka dla większości)	Praktycznie wszystko, co zmieścisz w zgłoszonym zakresie — od ciastek po dania gotowe	Bezpośrednio klientom, online, wysyłkowo, a w zakresie decyzji też do sklepów i kawiarni	Wniosek bezpłatny, składany 14 dni przed startem; oględziny kuchni zwykle są
Rolniczy handel detaliczny (RHD) (tylko z własnym gospodarstwem)	Przetwory z własnych surowców — dżemy, soki, pieczywo, przetwory warzywne	Klientom końcowym oraz sklepom i lokalom w swoim województwie lub powiatach sąsiadujących	Rejestracja w sanepidzie albo weterynarii; limity ilościowe
MOL — działalność marginalna, lokalna i ograniczona	Produkty pochodzenia zwierzęcego — wędliny, nabiał, przetwory rybne	Klientom końcowym i lokalnym sklepom, z limitami ilości i odległości	Rejestracja u powiatowego lekarza weterynarii, z kontrolą

Rolniczy handel detaliczny działa od 2017 roku i był od tego czasu kilka razy poluzowany. To najprostsza ścieżka, jeśli masz własne uprawy albo gospodarstwo: co najmniej połowa składników produktu musi pochodzić od ciebie, a przychód do 100 000 zł rocznie jest zwolniony z podatku dochodowego. Haczyk polega na tym, że sprzedaż musi zostać lokalna — klientom końcowym wszędzie, ale sklepom i restauracjom tylko w twoim województwie lub w powiatach sąsiadujących.

Dania gotowe to nie osobne zezwolenie, tylko szerszy zakres. W Polsce nie potrzebujesz specjalnego pozwolenia na domową restaurację, jak w niektórych krajach — wpisujesz szerszy zakres do wniosku o zatwierdzenie zakładu, a sanepid patrzy wtedy uważniej na chłodzenie, rozdzielenie stanowisk i przechowywanie. Dieta pudełkowa, catering domowy i obiady na wynos z mieszkania to najszybciej rosnący kawałek tego rynku, a o tym, jak domowe restauracje wygrywają z lokalami, pisaliśmy szerzej.

4 granice, które decydują, czy działasz legalnie

Każda domowa kuchnia w kraju gra według tych samych czterech warunków. Liczby bywają różne. Konstrukcja jest zawsze ta sama.

Granica 1: Jedzenie musi być bezpieczne w temperaturze pokojowej

To jest ta najważniejsza i stoi za nią prawdziwy test naukowy, a nie przeczucie.

Prawo dzieli jedzenie na dwie grupy. Z jednej strony żywność trwała, z drugiej żywność łatwo psująca się — czyli taka, w której szybko rosną groźne bakterie, jeśli postoi w cieple. Techniczny test to połączenie kwasowości (pH) i aktywności wody: produkt, który nie jest kwaśny i trzyma dużo wolnej wody, potrzebuje lodówki.

Po ludzku: najprostsza ścieżka obejmuje jedzenie suche, słodkie, kwaśne albo wypieczone na tyle mocno, że mu wszystko jedno:

• Ciastka, brownie, chleb i ciasta z kremem maślanym — łatwe
• Serniki, ciasta z bitą śmietaną, budyniem albo kremem patisserie — trudne
• Dżemy, konfitury, powidła (kwaśne, słodkie) — łatwe
• Świeża salsa i pesto — trudne
• Granola, mieszanki przypraw, suszone zioła, palona kawa — łatwe
• Wszystko z mięsem, drobiem, rybą albo świeżym nabiałem — trudne, i często pod nadzorem weterynarii zamiast sanepidu

"Trudne" nie znaczy "zakazane". Znaczy: osobna lodówka, rozdzielone stanowiska, dokładniejsza dokumentacja, a czasem inny organ nadzoru. Jeśli twój produkt jest na granicy, sanepid potrafi poprosić o badania laboratoryjne pH i aktywności wody. Zgadywanie "to chyba trwałe" jest dokładnie tym momentem, w którym kończy się lekka wersja przepisów.

Granica 2: Liczy się, komu sprzedajesz

To wywraca więcej domowych kuchni niż lista produktów, bo wygląda całkiem niewinnie.

Sprzedaż bezpośrednia to sytuacja, w której podajesz jedzenie osobie, która je zje. Odbiór pod twoimi drzwiami, stoisko na targu, dowóz własnym samochodem, kiermasz w szkole. To najprostsza forma i mieści się w każdym zgłoszeniu.

Sprzedaż pośrednia to sytuacja, w której ktoś inny odsprzedaje twoje jedzenie: kawiarnia stawia twoje ciastka przy kasie, sklepik bierze twoje dżemy, restauracja kupuje twój chleb. To nadal jest legalne, ale musi mieścić się w zakresie wpisanym do twojej decyzji, a przy RHD dochodzą limity terytorialne. Sklep zapyta cię o decyzję sanepidu i o fakturę, bo sam odpowiada za to, co sprzedaje.

Umowa z kawiarnią wygląda jak awans. Formalnie robi z ciebie dostawcę — z identyfikowalnością partii, fakturami i zakresem, który trzeba mieć zgłoszony wcześniej, a nie po fakcie.

Granica 3: Limity liczy się od przychodu, nie od zysku

Prawie każda ścieżka ma jakiś sufit. Działalność nierejestrowana to około 3600 zł miesięcznie (75% minimalnego wynagrodzenia w 2026 roku). RHD to 100 000 zł rocznie zwolnione z podatku dochodowego. Zwolnienie z VAT kończy się przy 200 000 zł rocznie. Kwoty warto sprawdzić na bieżąco, bo zmieniają się razem z minimalnym wynagrodzeniem.

Trzy rzeczy, które ludzie rozumieją źle:

• Liczy się przychód, a nie zysk. Mąka, opakowania i opłata za stoisko na targu nie zmniejszają twojego limitu ani o złotówkę.
• Okresy są różne. Nierejestrowana liczy się co miesiąc, VAT i RHD w roku kalendarzowym. Po przekroczeniu limitu nierejestrowanej masz 7 dni na bezpłatny wpis do CEIDG.
• Limit dotyczy osoby, nie kuchni. Ty i twój partner możecie mieć osobne limity, ale wtedy każde z was jest osobnym podmiotem, z własnym zgłoszeniem i własną odpowiedzialnością. Jeden wspólny słoik na pieniądze to nie jest wspólny limit.

Przy działalności nierejestrowanej masz też obowiązek prowadzić uproszczoną ewidencję sprzedaży za każdy dzień, a przy RHD dochodzi ewidencja ilości. Tak czy inaczej liczba, którą trzeba by pokazać, to twoja sprzedaż — a to zdecydowanie przyjemniejsza rozmowa, kiedy zamówienia mieszkają w jednym miejscu, zamiast być rozsypane po czatach.

Dobicie do limitu to nie porażka. To naturalny moment, żeby pomyśleć o przeprowadzce do kuchni komercyjnej.

Granica 4: Etykieta to warunek prawny, a nie ozdoba

Tu ludzi czeka niespodzianka: kontrole prawie nigdy nie kończą się uwagą do kuchni. Kończą się uwagą do naklejki. Etykieta jest tą częścią przepisów, którą najłatwiej sprawdzić i najłatwiej złamać.

Podstawa to rozporządzenie (UE) nr 1169/2011. Na każdym opakowanym produkcie musi znaleźć się nazwa produktu, wykaz składników od największego udziału, alergeny wyróżnione w wykazie (na przykład pogrubieniem), masa netto, data ("najlepiej spożyć przed" albo "należy spożyć do"), warunki przechowywania, jeśli są potrzebne, oraz nazwa i adres podmiotu odpowiedzialnego, czyli ciebie.

To ostatnie jest ważniejsze, niż wygląda. Brak twoich danych na opakowaniu oznacza, że klient nie wie, kto odpowiada za jedzenie. Kontrola nie potraktuje tego jako drobiazgu na etykiecie, tylko jako produkt wprowadzony do obrotu anonimowo.

Unijna lista alergenów ma 14 pozycji: zboża z glutenem, skorupiaki, jaja, ryby, orzeszki ziemne, soja, mleko, orzechy, seler, gorczyca, sezam, dwutlenek siarki i siarczyny, łubin, mięczaki. Amerykańskie szablony etykiet krążące po internecie mają 9 pozycji i brakuje w nich między innymi selera, gorczycy i łubinu — nie kopiuj ich. A jeśli przyjmujesz też zamówienia online, twoje menu cyfrowe musi podawać te same alergeny co naklejka na pudełku. Dwie różne odpowiedzi na pytanie "czy są w tym orzechy?" to o jedną za dużo.

Gdzie legalnie możesz sprzedawać domowe jedzenie

To samo jedzenie, inny kanał, zupełnie inna odpowiedź. Tabela pokazuje typowe zasady, ale ostatnie słowo ma twój zakres w decyzji.

Kanał	Zwykle legalne?
Odbiór osobisty u ciebie w domu	Tak — najprostsza forma sprzedaży
Dostawa własnym samochodem	Tak, jeśli masz transport w zgłoszonym zakresie
Targi, jarmarki, festyny	Tak, ale organizator ma własne papiery i opłaty
Zamówienia online w Polsce	Tak — zaznacz sprzedaż na odległość we wniosku
Wysyłka kurierem po Polsce	Tak dla produktów trwałych; przy chłodzonych musisz utrzymać łańcuch chłodniczy
Wysyłka do innego kraju UE	Tak co do zasady, ale etykieta musi być w języku kraju odbiorcy
Sprzedaż do sklepów, kawiarni i restauracji	Tak, jeśli masz to w zakresie; przy RHD tylko lokalnie
Aplikacje typu Pyszne.pl, Glovo czy Bolt Food	Zwykle wymagają firmy w CEIDG i zatwierdzonego zakładu
Stoisko w innym województwie	Tak przy zwykłym zatwierdzeniu, nie przy RHD

Dwa punkty zasługują na więcej uwagi.

Targi i jarmarki to własna mała biurokracja. Poza twoją decyzją sanepidu organizator zwykle chce wniosku o stoisko, opłaty i coraz częściej polisy OC. A jeśli planujesz degustacje, to osobna sprawa: osłony, rękawiczki, dostęp do wody, czasem zgłoszenie stoiska do miejscowej stacji. W wielu miejscach częstowanie jest pilnowane ostrzej niż sama sprzedaż.

Sprzedaż w social mediach to kanał, a nie furtka. Wrzucanie ciast na Facebooka jest jak najbardziej w porządku. Sama sprzedaż nadal musi trzymać się zasad: zgłoszona kuchnia, odpowiednie produkty, poprawne etykiety. Nikt nie dostaje taryfy ulgowej za sprzedaż w wiadomościach prywatnych, a prowadzenie całego biznesu w DM-ach to i tak jeden z klasycznych błędów domowej gastronomii.

Kto właściwie kontroluje twoją domową kuchnię

Zapytaj trzech znajomych, a dostaniesz trzy odpowiedzi — bo naprawdę są trzy różne instytucje.

• Powiatowa stacja sanitarno-epidemiologiczna (sanepid) prowadzi zdecydowaną większość domowych kuchni.
• Powiatowy lekarz weterynarii przejmuje wszystko, co jest produktem pochodzenia zwierzęcego: mięso, wędliny, nabiał, przetwory rybne.
• Gmina, wspólnota albo spółdzielnia dokłada własne zasady na miejscu — o ruchu klientów, zapachach, hałasie i tym, czy w ogóle wolno prowadzić działalność w twoim lokalu.

Dlatego artykuły w internecie sobie przeczą. Każdy opisuje inną instytucję i inny powiat.

Prawdziwą odpowiedź da się zdobyć w dziesięć minut:

1. Wejdź na stronę swojej powiatowej stacji sanitarno-epidemiologicznej w domenie gov.pl. Nie na bloga. Nie na grupę na Facebooku. Tam jest wzór wniosku o zatwierdzenie zakładu i lista wymaganych załączników.
2. Zadzwoń do sekcji higieny żywności i zadaj jedno pytanie: "Chcę produkować wypieki w kuchni w swoim mieszkaniu — czego oczekujecie od pomieszczenia?". Dwie minuty rozmowy oszczędzają dwa miesiące zgadywania.
3. Sprawdź umowę najmu i regulamin wspólnoty. Decyzja sanepidu nie unieważnia umowy z właścicielem mieszkania. To problem cywilny, a nie prawnożywnościowy, ale potrafi zakończyć biznes równie szybko.

Zapisz, z kim rozmawiałeś i kiedy. Jeśli kiedyś pojawi się pytanie, taka notatka jest warta bardzo dużo.

Szare strefy, w których ludzie się mylą

To sytuacje, w których uczciwe osoby przypadkiem wychodzą poza przepisy.

• "Tylko za dobrowolną wpłatę" to nie furtka. Sugerowana cegiełka, skarbonka i "zapłać, ile uważasz" to w oczach kontroli nadal sprzedaż. Za jedzenie zmieniły właściciela pieniądze.
• Kiermasze charytatywne to inna kategoria. Okazjonalne przygotowanie i sprzedaż jedzenia przez osoby prywatne na festynie szkolnym, parafialnym czy osiedlowym jest poza zakresem unijnych przepisów o higienie. Ten wyjątek należy do imprezy, a nie do ciebie — nie obejmuje twoich weekendowych zamówień.
• Gotowanie u koleżanki zwykle wszystko unieważnia. Decyzja dotyczy konkretnego pomieszczenia pod konkretnym adresem. Druga kuchnia, aneks w garażu albo wynajęta kuchnia to inny zakład i osobne zgłoszenie.
• Dwie osoby, dwa zgłoszenia. Jeśli ty i znajoma obie gotujecie i obie sprzedajecie na własny rachunek, każda z was jest osobnym podmiotem. Jedna decyzja nie przykrywa dwóch biznesów.
• Karma dla zwierząt to nie żywność. Ciastka dla psów i przysmaki dla kotów to pasze — inna ustawa, nadzór Inspekcji Weterynaryjnej, własna rejestracja i własne oznakowanie.
• Alkohol w przepisie to osobny temat. Ciasto z rumem czy trufle z likierem trzeba oznaczyć na etykiecie. Ale sprzedaż własnych nalewek to zupełnie inna liga: produkcja napojów spirytusowych na sprzedaż wymaga zezwoleń i akcyzy, a domowa nalewka nie może trafić do obrotu.
• Domowe przetwory mają twardą granicę. Dżemy, konfitury i ogórki z odpowiednią kwasowością są w porządku. Niskokwasowe konserwy w słoikach — fasolka, zupy, mięso, czosnek w oleju — są praktycznie wykluczone w domowych warunkach, bo to prosta droga do jadu kiełbasianego. To najniebezpieczniejsza kategoria w całej domowej gastronomii i przepisy istnieją tu z bardzo konkretnego powodu.
• Żywność z CBD i suplementy diety to inne przepisy. CBD w jedzeniu jest traktowane jako nowa żywność i wymaga osobnej autoryzacji, a suplementy zgłasza się do Głównego Inspektoratu Sanitarnego. Zero związku z domową kuchnią.

Kiedy coś naprawdę idzie nie tak, zwykle zaczyna się od zgłoszenia — sąsiad, konkurent albo klient, który się źle poczuł — a pierwszym ruchem urzędu prawie zawsze jest kontrola i decyzja o wstrzymaniu sprzedaży. O tym, jakie zgody są potrzebne i co grozi za ich brak, pisaliśmy w poradniku o formalnościach. W skrócie: koszt zalegalizowania się jest znacznie mniejszy niż koszt wpadki.

Legalnie to nie to samo co zabezpieczony

Możesz zrobić wszystko jak trzeba i nadal odpowiadać własnym majątkiem. To dwie różne sprawy, a wielu zgłoszonych domowych kucharzy dowiaduje się o tym dopiero przy pierwszej szkodzie.

Twoja polisa mieszkaniowa wyłącza działalność gospodarczą. Jeśli ktoś zatruje się jedzeniem, które sprzedałeś, ubezpieczenie mieszkania prawie na pewno nie pomoże. Część towarzystw potrafi nawet wypowiedzieć umowę, gdy dowie się, że pod tym adresem działa produkcja.

OC dla małej domowej kuchni jest tanie. Typowa polisa OC działalności z rozszerzeniem o odpowiedzialność za produkt kosztuje około 300–900 zł rocznie przy sumie gwarancyjnej 100 000–500 000 zł. Coraz więcej targów i jarmarków prosi o taki dokument przed przydzieleniem stoiska, więc polisa często zwraca się samym dostępem do kanału sprzedaży.

Spółka i ubezpieczenie robią dwie różne rzeczy. Jednoosobowa działalność odpowiada całym twoim majątkiem prywatnym. Spółka z o.o. (założona przez S24 to około 350 zł opłat plus księgowość od 300 zł miesięcznie) oddziela majątek firmy od twojego. Ubezpieczenie po prostu płaci odszkodowanie. Większość domowych kuchni zaczyna od działalności nierejestrowanej, dokłada polisę, gdy zaczyna sprzedawać obcym ludziom, a o spółce myśli dopiero przy poważnych pieniądzach.

Realnym ryzykiem są alergeny, a nie zatrucie. Klasyczna szkoda w domowej kuchni to nie wybuch bakterii, tylko klient z alergią na orzechy, który usłyszał "chyba nie ma tam orzechów". Trzymaj listę alergenów przypiętą do samego produktu, żeby odpowiedź była identyczna za każdym razem, niezależnie od tego, kto przyjmuje zamówienie.

Trzymaj papiery, o które mogą zapytać

Mieścić się w przepisach to jedno. Umieć to pokazać to drugie. Gdyby kiedykolwiek pojawiło się pytanie, cztery rzeczy powinny być pod ręką:

1. Co i kiedy sprzedałeś — tyle, żeby udowodnić, że mieścisz się w limicie.
2. Skład każdego produktu, zgodny z tym, co jest na etykiecie.
3. Deklaracje alergenów, produkt po produkcie.
4. Decyzja sanepidu, orzeczenie lekarskie, dokumentacja GHP i HACCP oraz notatka z tej rozmowy telefonicznej.

Nic z tego nie wymaga oprogramowania. Wymaga tylko tego, żeby nie mieszkało w siedmiu komunikatorach.

Jeśli wolisz mieć to w jednym miejscu, Tabres jest w 100% darmowy i daje domowej kuchni własny link do menu oraz menu QR — z produktami, cenami, gramaturami i 15 alergenami do oznaczenia przy każdym produkcie, które zostają przy każdej pozycji zamówienia i drukują się na paragonie. Z zapasem pokrywasz 14 alergenów wymaganych w Unii. Włącz odbiór osobisty i dostawę, ustaw obszar dowozu, minimalną wartość zamówienia i koszt dostawy, a rachunki wysyłaj na WhatsAppie jednym kliknięciem. Bez abonamentu, bez prowizji od zamówień, bez podawania karty — tu wyjaśniamy, dlaczego to nic nie kosztuje. Jeśli dopiero zaczynasz, poradnik jak sprzedawać jedzenie z domu przeprowadza cię przez wybór produktu na start.

Krótkie odpowiedzi o legalnej sprzedaży jedzenia z domu

Czy sprzedaż jedzenia z domu jest legalna?

Tak. W Polsce i w całej Unii Europejskiej wolno produkować żywność na sprzedaż w zwykłym mieszkaniu. Warunki są cztery: odpowiedni rodzaj jedzenia, zgłoszona kuchnia i właściwi odbiorcy, mieszczenie się w limitach przychodu oraz poprawna etykieta z alergenami.

Czy mogę sprzedawać domowe jedzenie bez zgłoszenia?

Nie. Obowiązek zgłoszenia dotyczy każdego, kto wprowadza żywność do obrotu — także przy działalności nierejestrowanej i przy sprzedaży "tylko dla sąsiadów". Wniosek do sanepidu jest bezpłatny, składasz go 14 dni przed pierwszą sprzedażą, a sprzedaż bez niego grozi decyzją o wstrzymaniu i karą pieniężną.

Czy mogę legalnie sprzedawać dania gotowe, a nie tylko wypieki?

Tak. W Polsce nie potrzebujesz do tego osobnego pozwolenia, tylko szerszego zakresu we wniosku o zatwierdzenie zakładu. Sanepid sprawdzi wtedy dokładniej chłodzenie, rozdzielenie stanowisk i przechowywanie, a przy mięsie i nabiale dochodzi nadzór weterynaryjny.

Czy mogę sprzedawać jedzenie z domu przez Facebooka albo Instagrama?

Tak, jako sposób na docieranie do klientów. Social media nie zmieniają przepisów — kuchnia nadal musi być zgłoszona, produkty odpowiednie, a etykiety poprawne.

Czy mogę wysyłać domowe jedzenie kurierem?

Po Polsce tak, jeśli masz sprzedaż na odległość w zgłoszonym zakresie. Produkty trwałe znoszą transport bez problemu, przy chłodzonych musisz utrzymać temperaturę przez całą drogę. Wysyłka do innego kraju UE jest możliwa, ale etykieta musi być w języku kraju odbiorcy.

Czy mogę sprzedawać wypieki do lokalnej kawiarni?

Tak, jeśli sprzedaż do zakładów masz wpisaną w zakres swojej decyzji. Kawiarnia poprosi o decyzję sanepidu i fakturę, bo sama odpowiada za to, co sprzedaje. Przy rolniczym handlu detalicznym dochodzą limity: tylko twoje województwo lub powiaty sąsiadujące.

Czy potrzebuję ubezpieczenia, żeby legalnie sprzedawać jedzenie z domu?

Przepisy zwykle tego nie wymagają, ale twoja polisa mieszkaniowa nie pokryje szkody związanej z działalnością. OC z odpowiedzialnością za produkt kosztuje około 300–900 zł rocznie, a wiele targów i jarmarków prosi o taki dokument przed przydzieleniem stoiska.

Czy mogę sprzedawać jedzenie z domu, jeśli wynajmuję mieszkanie?

Z punktu widzenia prawa żywnościowego zwykle tak, ale umowa najmu albo regulamin wspólnoty mogą tego zabraniać. Decyzja sanepidu nie unieważnia umowy z właścicielem, więc przeczytaj umowę i zapytaj wynajmującego na piśmie, zanim zaczniesz.

---

Prawna strona domowej kuchni jest prostsza niż strach, który wokół niej narósł. Przepisy nie sprawdzają, czy masz ładną kuchnię — sprawdzają cztery granice: jedzenie, odbiorcę, limit i etykietę. Trzymaj się wewnątrz nich, a działasz legalnie w każdym powiecie w kraju. Poświęć dziś dwadzieścia minut na stronę swojej powiatowej stacji sanitarno-epidemiologicznej i jeden telefon, a potem dopracuj etykietę co do słowa. To cały mur. Twój piekarnik już jest legalny — zostaje tylko pytanie, co sprzedajesz w sobotę.